قلبي كه  بايد  نشكنـد ،آسـان شكستند         دستـي كه  بايد  مهـر ورزد  نيـز بستند

تـدفـينمـان كردنـد در انديشـه هاشـان            بـالاي گـور سـردمـان  شـادان  نشستند

ازيكنفر پرسيدم آيا اين درست است؟             گفت  اين قبيـله  جملگي دنيـا  پرستند

گفتم كه ديدي عاقبت باما چه كردند؟             در دل شكستن تا چه حدّي چيره دستند

ديدي چگونه عهد وپيمان هاي خود را            بي لـحظـه اي حـس  پشيمـاني گسستند

از خود نمي  بايد بپرسند  اين  جماعت           در زندگي آخر به دنبـال چه  هستند ؟!

                                                                                        (هفدهم گرماخيز 87)

زمین که هیچ ، با تو تا جهنم می آمدم.                        

 دوستش دارم

پشت قلبم لرزید

 اشک از دست چشمانم غلطید

دستانش برای گرفتن به سویم دوید

ناگهان دیوار پلکش میانمان قد کشید

قلبش فریاد کشید

لبانش به زیبایی ، احساسش را به رویم بوسه زد. 

نگاهم را از چراغ راهنمای قلبت می بینی

من که برای تو همیشه سبز بودم

تو قلب مرا در پارکینگ نگاهت نگه داشتی

تا خواستم زرد شوم برگ جریمه را نشانم دادی

برگ جریمه خالی بود

نوشتن جرم را به عهده خودم گذاشتی

بر سپیدی برگ نوشتم

تو بودی که قرمز را به خاموشی واداشتی

راستی

تو که سالهاست چراغ راهنما را برداشتی.